BREOGAN
E OS XIGANTES DE FERRO
Os seus
ollos claros albiscaban o horizonte incrédulos. ¿Que é iso que enche os
cumios dos montes e os cantís das costas?, fíreme a vista e magoa o meu corazón
!xa non recoñezo a miña terra!. As súas paisaxes son agora declaradas como
bens públicos e por mor diso érguense descaradamente xigantes por acó e acolá.
Disque
os galegos/as de hoxe necesitades dun deus ó que chamades enerxía ¿estades
seguros de que ese deus merece tantos sacrificios? por el contamináde-lo aire e
a auga e aínda por riba tamén destruídes a beleza das paisaxes e o enorme
patrimonio histórico que a nosa terra agocha.
Máis
sei que aínda quedan entre vos moitas “xentes” coa alma enchoupada
polo zume que xorde das raíces máis profundas do noso pobo, e por iso quero
facervos chegar o que está a acontecer nun recuncho da Terra deTrasancos.
As
xentes deste lugar vivían sen coñecer a súa historia,soamente os máis vellos
lembraban de moi lonxe, lendas e contos que amosábanlles ser cousa de
antes......
Xurdiu
entón entre as néboas dos cumios un “vento novo” que fixo renacer o
orgullo e a honra de pertencer a esa terra.
Escoitábase
de cotío falar do castro, das mámoas, do coto do Esperón....Os vellos sentíase
cheos de ledicia e dos labios dos meniños saian verbas que me facían soñar
cun futuro no que poderían conxugarse perfectamente as innovacións tecnolóxicas
coas tradicións e a cultura herdada dos nosos antergos.
¿Pero
como avanzamos se destruímos o que hai que lembrar?.
O deus
da enerxía quería que a terra de Sedes lle rendira culto e mandou construír
xigantes de ferro a carón das mámoas e no monte sagrado do Esperón.
O vento
novo asoballado polo poder do deus, xa non tiña folgos, nin recursos para
loitar atopábase só e daba todo por ben feito, non quedaba nada daqueles
proxectos que prometían mostrarlle ó pobo un pequeno retazo da nosa historia a
traveso dun percorrido
didáctico polas mámoas, non poderían voltar a recrear a “ noite da luz” e
as tebras do tempo soterrarían de novo a memoria colectiva sobre a que
necesariamente un pobo constrúe a súa identidade
Vexo
con tristura como o vento novo se afunde na enorme espiral absorbente do deus, máis
a loita aínda non está perdida e prego dende aquí as “xentes” da
nosa terra para que nos axuden a acadar “un soño” que un día encheu de
ledicia e orgullo os veciños/as da parroquia de Sedes.
En Sedes a 4 de febreiro do 2001
Briga